Griekenland


     2009

 

Zondag 12 juli ’09


Met 20 min. vertraging vertrek ik in de stromende regen  van Schiphol naar Venetië. Doordat we de wind mee hebben “vliegen” we de tijd weer in en land ik keurig om 14.25 uur. In Venetië is het zonnig en 26 graden. Mijn jas kan gelijk goed opgeborgen worden, want die hoop ik voorlopig niet meer nodig te hebben.

De camping waar we nog één nacht staan voor we aan boord van de boot naar Griekenland gaan, is een uur rijden. Vorig jaar hebben we hier ook een nacht gestaan en het sanitair is nu helemaal nieuw en heel schoon. We eten buiten op het terras van het campingrestaurant. De vakantie is begonnen!

 

Maandag 13 juli


Omdat we geen camping aan boord van de boot hebben, maar een hut, moeten we heel goed nadenken wat we mee willen nemen. De auto blijft op het autodek en daar kunnen we niet meer bij als we gaan varen. Dus stoppen we het een en ander in een grote tas. Ook gaan er spullen in een rugzak en hebben we een andere rugzak met de laptop, film en fotospullen. We weten dat het moeilijk is om op het dek een stoel te bemachtigen, dus zijn twee opvouwbare stoelen ook heel handig! Al met al zal het nog een hele sjouw worden!

We zijn om 12.45 uur in de haven en er ligt een schip klaar dat niet van Minoan is. Het ticketkantoor is nog dicht, maar zal om 13.30 uur weer open gaan. Er staan al veel auto’s te wachten en toch ook een aantal campers. Wel veel minder dan andere jaren, wanneer wel camping aan boord mogelijk was.

Het kantoor gaat toch ineens vroeger open en ik krijg de tickets voor de auto, twee personen en voor een hut voor heen en terug. De rest komt aan boord, wordt gezegd.

Op een bord staat dat vanaf 14.00 uur het schip geladen gaat worden en inderdaad zijn we al snel aan de beurt. Wij varen mee tot Patras en moeten als eerste aan boord. Het schip gaat eerst naar Igomenitsa, dan naar Corfu en als laatste naar Patras.

Het dek waar de auto komt, is erg vies en van alles wat je aanraakt heb je gelijk zwarte handen of vegen. Gelukkig hoeven we hier niet te blijven! Maar hoe gaat het verder?

We moeten ons melden bij de receptie en daar krijgen we pasjes om de hut te openen en bonnen voor twee keer diner en één keer ontbijt.  We moeten even wachten tot iemand ons naar onze hut brengt. De man die ons komt halen sjouwt zich een breuk aan onze tas! We gaan het hele schip over, een trap op, gangetjes door en komen dan uit bij een riante 4 pers. hut met eigen douche en toilet. Het blijkt een buitenhut te zijn met uitzicht op zee. Het is er door de airco lekker koel!

We zetten onze spullen weg en gaan toch nog even bij de auto kijken. Dan zien we dat sommige campers toch stroom hebben gekregen en als ik het vraag krijgen wij ook een kabel! Dat is wel heel fijn voor de koelkast, die in de auto blijft staan. We vullen hem gelijk bij met bier. Die zal nu lekker koud zijn als we woensdagmorgen in Patras aankomen.

Het is duidelijk een ouder schip dan waar we andere keren mee gevaren hebben. Wel is de bemanning veel strenger met wat wel en niet mag. Mensen die in de trappenhuizen willen gaan liggen of in de gangen van de hutten worden steeds weggestuurd. Ook lukt het jongelui niet om sterke drank in de winkel te kopen en mag je alleen daar roken waar het toegestaan is. Prima!

Tussen 20.00 en 22.00 uur kunnen we komen eten in het selfservicerestaurant. Het is er zo druk dat we een paar keer gaan kijken of de rij al korter is en om 21.45 uur sluiten we aan. Er zijn dan nog maar een paar mensen voor ons. Het restaurant blijft iets langer open door de enorme drukte.

We kunnen uit een aantal dingen kiezen en het smaakt lekker.

 

Dinsdag 14 juli


In hetzelfde restaurant kunnen we komen ontbijten. We zijn niet zo heel erg vroeg, maar er staat geen rij en we zitten even later aan tafel. Naast ons komen mensen zitten die we in de haven al gesproken hadden en zij hebben niet zo goed geslapen in een “vliegtuigstoel”. Dat is toch wel erg onrustig ’s nachts, begrijpen we.

We lezen op het dek, maken een wandeling over het schip en zijn ook een deel van de tijd in de hut met airco. We zijn eerder in de haven van Igomenitsa dan gedacht en daardoor varen we om 20.00 uur al weer af richting Corfu.

Als we net klaar zijn met eten, komen we bij Corfu in de buurt en het is een leuk gezicht het eiland met de verschillende plaatsen in de schemering te zien.

Veel mensen stappen hier van boord en we zien weer verschillende stunts met auto’s met scharende bagagewagentjes en elkaar zoekende familieleden. Gek dat bij aankomst iedereen ineens zo’n haast heeft. Omdat de wekker al om 4.15 uur gaat om op te staan, gaan we wanneer we weer varen naar de hut terug en naar bed.

 

Woensdag 15 juli


Keurig om 5.00 uur leggen we aan in Patras. We moeten de toegangspassen van de hut inleveren en wachten tot we aan de beurt zijn om van het schip af te rijden. En weer hebben veel mensen haast en niet het geduld om op aanwijzingen van het personeel te wachten. Een Oostenrijker met camper rijdt bijna onze spiegel eraf. Het gaat gelukkig goed!

We rijden de snelweg richting Athene op en bij Corinthe gaan we binnendoor naar het zuiden rijden.

Onderweg  komen we langs een supermarkt en een bakker die open zijn en om 9.30 uur zijn we op camping Paralia Astros in Astros. Er zijn alleen Grieken op de camping die vaste staanplaatsen hebben en er zijn een paar plaatsen voor passanten. Als we staan gaan we eerst de boel eens reorganiseren, want een hut aan boord is leuk, maar alles wat we mee wilden nemen heeft nu  een verkeerde plek. Het is windstil en ongeveer 30 graden. De rest van de dag blijven we op de camping,  zwemmen in zee (Renée)  en kijken we de boeken door waar we morgen heen zullen gaan. En natuurlijk genieten we weer van onze eerste café Frappé.

 

Donderdag 16 juli


Gisteren overwogen we nog om hier nog een nacht te blijven, maar na een onrustige nacht met veel schreeuwende kinderen en een weg met veel verkeer weten we zeker dat we weggaan. We rijden naar het zuiden richting Neapoli, waar we eventueel de boot naar Kythira kunnen nemen.

We weten dat Monemvasia ook een interessante plaats is en rijden eerst daarheen. Er moet ook een camping in de buurt zijn, maar het gekke is dat de camping nergens aangegeven wordt en het lijkt erop dat  hij er niet meer is. We denken dat het verstandig is om door te rijden om te kijken of we vandaag nog een boot naar Kythira kunnen krijgen. Rond 13.00 uur komen we in de haven van Neapoli waar de boot net aan komt varen. Na wat vragen blijkt dat we een ticket moeten kopen ongeveer 400 m. lopen van de haven en we weten niet precies hoe laat de boot vertrekt. Wel weten we dat er maar twee boten per dag varen en of dit de laatste is…..?

Thomas zet het op een rennen om toch nog aan tickets te komen. Het enige dat we weten is dat het kantoor na een groot hotel is. Na een 20 minuten komt hij uitgedroogd aangerend. De boot vertrekt 14.00 uur en het is dan intussen 13.40 uur. Gelukkig kunnen we mee!

In de Trotter staat dat het  45 min. varen is, maar dat blijkt 2 x 45 min. te zijn. Pas 15.30 uur  leggen we aan en dan moeten we nog ongeveer 30 km. Naar het zuiden  rijden, waar de enige camping van het eiland is. We klimmen eerst een stuk omhoog en rijden dan over een soort hoogvlakte.

Bij de plaats Kapsali moet de camping zijn.

Als we daar aankomen is het hek gesloten en de camping is leeg!!!

Wat nu? Het is een enorme domper en we weten even niet hoe we het hebben. We rijden wat langs de kust, maar nergens is schaduw of staan andere campers, zodat we daar voor één nacht bij kunnen gaan staan. Voor de boot terug is het intussen te laat, die vaart 17.30 uur. Ook is het dan wel een erg duur vaartochtje geweest ( € 71,- enkele reis!)

In januari hadden we op de vakantiebeurs een folder meegenomen van ROSS Holidays en een Nederlandse man gesproken die op Kythira woont en werkt voor ROSS. We besluiten op zoek te gaan naar dat reisbureau. In alle folders wordt gewaarschuwd dat je eerst accommodatie moet hebben voor je aankomt, want ter plaatse is alles vol. We rijden naar  Potamos waar het kantoor van ROSS moet zijn. Na wat zoeken en vragen vinden we het kantoor. Het gaat 19.00 uur open en dat is nog een half uur. Aan de overkant is een terras en we wachten daar maar even met een kaffe frappé op wat er komen gaat. Als we 19.00 uur naar binnen stappen en ons verhaal uitleggen wordt vriendelijk gevraagd of we over een uur terug willen komen omdat Frank (de Nederlandse man) er dan zal zijn en misschien kan hij ons helpen. We hoeven er niet op te rekenen dat we voor minder dan €60 a €65 per nacht een kamer kunnen krijgen als niet alles al uitverkocht is.

We wachten weer op het terras en zien een jonge man van de trap van het huis ernaast komen en ook het restaurant waar wij zitten inlopen. Met de kaart van Kythira loop ik naar binnen om aan te laten wijzen waar eventueel een stukje “gedoog strand” is waar we een nacht kunnen blijven.

De jonge man die we net uit het huis ernaast zagen komen kijkt ook mee en vraagt wat het probleem is. Ik leg het hem uit en vraag (heel brutaal) of we een nacht in zijn tuin mogen staan. Tot onze verbazing zegt hij direct JA! Hij spreekt zelfs een heel klein beetje Nederlands, want hij heeft 1 jaar in Den Haag aan het conservatorium gestudeerd! Speciaal voor ons gaat hij zijn auto ergens anders zetten, want zijn moeder moet nog thuis komen met een auto en die wil graag in de garage staan.

We zetten onze auto neer en klappen de tent open.

Op de kaart van Griekenland kijken we waar we dan morgen heen zullen gaan. We kunnen pas 13.00 uur weer op het vaste land zijn en omdat bij Modemvasia ook geen camping meer is en we dat toch graag willen zien zal het een lange dag worden! In het dorp haal ik wat boodschappen en intussen komen de moeder en de zus van de jongen thuis. De moeder schrikt als ze onze auto ziet staan, maar als Thomas uitlegt hoe dat komt is er geen enkel probleem en we krijgen zelfs even later peertjes uit eigen boom en brood aangeboden.

Als het 20.00 uur is gaan we toch naar het reisbureau, waar Frank al zit. We leggen opnieuw ons probleem uit en hij vertelt dat hij sinds gisteren weet dat de camping gesloten is omdat er iets met de vergunning niet in orde is. Wat er precies aan de hand is weet hij ook niet. Wanneer ik de kaart uit de auto ga halen om aan te strepen waar we op een stukje “gedoog strand’ wild kunnen kamperen gaat Frank toch voor ons bellen of er nog ergens een kamer is.

Als hij neer legt vertelt hij dat we voor € 45,- per nacht een complete 2 pers. appartement kunnen huren in  Agia Pelagia.

We besluiten meteen voor drie nachten te reserveren met optie op langer blijven. Ook zijn er diverse stranden waar schaduw is en waar we best mogen staan. Op de kaart geeft Frank nog wat tips en ideeën aan wat de moeite van het bezoeken waard is.

Opgelucht gaan we terug naar de buren. We eten wat in het dorp en weten dat we niet morgen de eerste boot terug hoeven te nemen.

 

Vrijdag 17 juli


Omdat het maar een klein stukje rijden is staan we al voor 9.00 uur bij het appartement. Dat kon volgens Frank makkelijk omdat er vandaag schoongemaakt wordt en er de hele dag iemand aanwezig is. Op de deur van het kantoor staat dat het open is van 16.00 uur tot middernacht. We lopen om het gebouw heen en bellen aan. Aanvankelijk gebeurt er niets en net als we besluiten dan maar even naar het strand te gaan komt een vriendelijke vrouw ergens achteruit het huis. We vertellen dat we van Frank komen en ze weet meteen wie we zijn. Aan de overkant van de weg staat en prachtig nieuw appartementen gebouw en daar moeten we zijn. De studio bestaat uit een ruime koele kamer met 2 bedden en een kleine open keuken. Er is een aparte douche met wc en een dubbel balkon omdat het een hoek appartement is. We hebben uitzicht op zee. Het is lekker koel binnen.

Alles ziet er brandschoon uit en heel nieuw. Zo te zien zijn we een van de eerste bewoners.

Dan begint het grote slepen! De hele auto moet leeg om de scooter eruit te halen. Alles zit in bakken en de meeste moeten mee het appartement in. Het is even slepen, maar je moet er wat voor over hebben!  Wanneer alles een plekje heeft gaan we op de scooter het dorp even in, waar we op een terras “gratis” op een eigen laptop mogen internetten als we iets eten of drinken. Thomas rijdt even terug om de laptop op te halen en onder het genot van Frappé kunnen we het thuisfront mailen van onze belevenissen!

“s Middags maken we nog een klein scooter tochtje in de buurt, maar ons eigen terras lokt ook wel om het voorbij komende vakantie publiek te bekijken. En Thomas moet natuurlijk weten hoe het met de Tour de France gaat. De radio ontvangst is niet optimaal, maar goed genoeg om het te kunnen volgen. In Griekenland is het al vroeg donker en langzaam maar zeker zien we aan de overkant op het vaste land de lichten aangaan.

 

Zaterdag 18 juli


We hebben het erg warm gehad vannacht en als we de eigenaar van de appartementen zien vragen we eerst hoe we de airco die er wel hangt aan kunnen krijgen. In een nachtkastje blijkt een afstandsbediening te liggen waarmee je de airco aanzet. In de kamer wordt het dan 22 graden. Buiten is het om 7.30 uur al weer 30 graden, het zal dus een warme dag worden.

Na het ontbijt gaan we maar eens kijken op de aangegeven gedoog stranden. Het strand aan de oostkust;Palaiopoli  Beach ligt heel erg afgelegen en ziet er ook niet zo aantrekkelijk uit. Daar gaan we zeker niet staan. Dan oversteken naar de  west kust. Onderweg komen we in Mylopotamos een leuk kledingwinkeltje tegen waarvan de eigenares Nederlandse is. Zij verwijst ons ook naar Limnionas Beach, waar  een klein restaurantje bij is. Ook zijn er toiletten.

Wanneer we er naar toe rijden vragen we ons een paar keer af of we wel goed gaan. De weg hobbelt over een kale vlakte met veel bochten en alleen ver onder ons de zee. We passeren geen enkel dorp. Wanneer we aan komen blijkt het een kleine baai te zijn met een piep klein restaurantje. Ook hier durven we eigenlijk niet te gaan staan, zover van de bewoonde wereld. Op de terugweg kijken we bij het kasteel van Kato Chora. Onvoorstelbaar dikke muren die vroeger de warmte en kou buiten moesten houden. Er staan allemaal resten van  kerken om heen,allemaal ter ere van een andere heilige of God. Thuis in de informatie maar eens kijken wat het voor Goden zijn.

Over de hoofdweg midden op het eiland rijden we terug  en onderweg komen we langs een flinke supermarkt die nog open is.

Gisteren hebben we in “ons” dorp bij het strand ook een camper zien staan en dat is een plaats waar we het wel aandurven. Als we terug zijn gaat Thomas de auto er alvast heen brengen. Nu kunnen we daar ook gaan zitten om te zwemmen. Met de scooter ben je er zo en als we maandag de studio uit moeten kan Thomas met de auto de spullen ophalen en ik kan met de scooter en een tafel en stoelen “onze kuil”bewaken!

‘s Middags  gaan we het alvast eens proberen. We zetten de luifel uit en de stoelen. Thomas kan naar de Tour luisteren en ik kan zwemmen. Ook knoopt Thomas een praatje aan met diverse mensen die aan de overkant van de weg wonen. Het kan nooit kwaad als je vrienden hebt! Bij twee van de huizen kunnen we water krijgen; er ligt een tuinslang aan de wegkant. Als we rond 18.00 uur terug gaan naar het appartement begint het wel net harder te waaien.

 

Zondag 19 juli


Het waait nog steeds behoorlijk als we naar de wekelijkse markt in Potamos rijden. Op het dorpsplein, tussen de verschillende terrassen zitten de boeren uit de omgeving met hun koopwaar op een klein tafeltje of kist te wachten op klanten. Het ziet er kleurrijk uit en alleen de mensen achter de tafels zijn het bekijken al waard. Ook zijn er een paar tafels waar je sieraden of handgemaakte tassen kunt kopen. In een half uur kun je alles drie keer rond lopen.

De plaatselijke supermarkt en kledingzaak zijn ook open en omdat Thomas geen overhemd met lange mouwen bij zich heeft,kopen we er daar een. Opnieuw merken we hoe vriendelijk de Grieken toch zijn.

Dan rijden we naar Katouni, waar de langste stenen brug van Griekenland is. Die is twee eeuwen geleden  gebouwdis  in opdracht van een Engelse  ingenieur. Hij deed extra lang over de brug die 110 m. lang is, 6 m. breed en  15 m. hoog,  omdat hij heimelijk verliefd was op een plaatselijke schone! Hoe langer hij erover deed, hoe langer hij in haar buurt kon blijven! De brug heeft 13 bogen.

De eilandbewoners noemen het : “De brug der Liefde”.

Daarvandaan gaan we terug naar huis. Het waait nog steeds heel hard en we moeten vanmiddag maar eens kijken of het wel te doen is om “vrij” langs het strand te staan.

’s Middags gaat de wind in eens liggen. We gaan naar de plaatselijke kroeg waar we ook kunnen internetten en mailen en skypen gezellig een poosje met Sharon Thal.

’s Avonds kunnen we rustig op ons terras buiten eten.

 

 

 

Maandag 20 juli


We pakken de spullen vast zoveel mogelijk in en gaan dan naar Mitata met de auto om de windmolen te zien. Er wordt hard gewerkt aan een bijzondere tuin met allerlei kruiden om de gerestaureerde molen heen. We worden vriendelijk ontvangen en de molen wordt gelijk open gedaan zodat we ook binnen kunnen kijken. De tegenstelling tussen zo’n oude molen en een splinternieuw zwembad voor de gasten die in het huis bij de molen logeren is wel erg groot!

We rijden terug en laden de auto met de laatste spullen.

Evi en haar man zijn erg gastvrij en ze begrijpen dat we toch liever kamperen dan in een kamer te zitten.

Onderaan de weg waar we willen gaan overnachten bij het strand kunnen we de auto zo kwijt.helaas gaat het wel weer steeds harder waaien en uiteindelijk besluiten we eind van de middag toch een andere plek te zoeken.

We komen uit bij het strand van Platea Ammos; helemaal in het noorden van het eiland. Daar is ook een leuk restaurant waar we ’s avonds de enige gast zijn. Als we willen afrekenen moeten we blijven zitten en eerst moeten we nog watermeloen eten.

Het lukt prima om te slapen en we worden wakker van de opkomende zon!

 

Dinsdag 21 juli


Na een lekker ontbijt op het strand pakken we alles weer in en gaan nu met de auto op pad om de voor ons laatste bezienswaardigheden te bekijken. We gaan eerst terug naar  Kapsali; helemaal in het zuiden, waar de gesloten camping is. Hoog boven de baai is nog een oud fort en Kapsali zelf is auto vrij. Er is een ruim, overschaduwd plein en we kopen kaarten om naar huis te sturen. Het postkantoor is ook aan het plein. Het stormt intussen zo hard dat Renée de kaarten schrijft terwijl Thomas de adressen voorleest. Wanneer we de stapel kaarten in de brievenbus gooien verdwijnt ook de hele adressenlijst mee de bus in! De dame waar ik net postzegels bij had gekocht gaat mee naar buiten en leegt de bus speciaal voor ons. Er zit nog niet zoveel in en de adreslijst is snel gevonden!

Via Livadi Kato waar een leuke pottenbakkerij is gaan we naar Myrtidion.

Daar staat een klooster waar nog monniken wonen. Een van hen geeft net een rondleiding, maar omdat hij het in het Grieks doet verstaan we er niets van. We mogen zelf ook rondkijken. Er staan verschillende relikwieën en enorme kaarsen van wel 2 m. hoog. Heel bijzonder zijn de kaarsen van het kindje Jezus, met op zijn hoofd het lont . Het zijn net echte baby’s.Een paar keer per jaar wordt er een processie gehouden en worden al deze dingen mee gedragen.

Dan is er nog één ding van het eiland wat je gezien moet hebben voor je vertrekt en dat is de waterval. Na enig zoeken vinden we hem. Wanneer je de watervallen van Oostenrijk of Zwitserland in je gedachten hebt is dit net een grote douche!! De kleuren zijn er wel heel mooi en het is leuk er geweest te zijn.

Voor onze laatste nacht hebben we Limnionas Beach in gedachten. Ook hier is een klein restaurant bij. Het is even zoeken hoe we moeten staan, maar dan lukt het aardig om niet in de al te harde wind te staan. Wanneer de meeste Grieken weg zijn en het dus stiller wordt horen we het aggregaat van het restaurant wel heel erg goed. Omdat Thomas denkt hier niet van te kunnen slapen vertrekken we toch maar weer. We rijden nu naar de haven in Diakofti. Ook daar moet strand zijn waar wild kamperen gedoogd wordt. Het is er wel, maar de bomen zijn zo laag dat we er niet onder passen. Via een pier kom je op het  haventerrein en daar is ruimte genoeg.

Hier waait het helemaal niet en we kunnen rustig koken en afwassen en van de bedrijvigheid aan de overkant  waar wat huizen en restaurants zijn genieten.

Als we naar bed gaan is het nog steeds bladstil. Nu weten we wat “stilte voor de storm” betekend!

Het gaat ’s nachts zo verschrikkelijk waaien dat we de auto moeten draaien om met de kop in de wind te staan. Dan nog komt de wind van alle kanten en liggen we te klapperen in de tent! Gelukkig is de Topsleeper sterk genoeg en scheurt er niets af!

 

Woensdag 22 juli


Door de storm zijn we op tijd wakker en hebben we alle tijd om de auto goed te herinrichten. Dat is na een paar dagen wel weer eens nodig. Een stukje onvriendelijkheid van Grieken ondervinden we als we geen gebruik mogen maken van het toilet in de haven. De sleutel zou kwijt zijn. Wanneer mensen van een zeilschip dingen komen kopen mogen zij er  ineens wel gebruik van maken.

We hebben wel eens eerder gemerkt dat niet alle Grieken blij zijn met wat zij als camper beschouwen. Misschien wel veroorzaakt door veel “echte’ campers; mn. Italianen die vrij staan en af en toe behoorlijk asociaal zijn.

 Even voor half elf komt de boot binnen lopen en er staan intussen ook wat auto’s voor ons die ook mee moeten. Wanneer we aan de beurt zijn doet  de man van de kaartjes moeilijk omdat we een verkeerde kaart voor de auto zouden hebben. Onze auto is langer dan 4.30 m zegt hij, maar op het ticketkantoor vroegen ze alleen of we korter dan 5 m. waren. Dat zijn we net.(4.90 m.) We geven aan dat we ook zo heen gekomen zijn en uiteindelijk mogen we toch aan boord.

De zee is behoorlijk wild en er liggen allemaal zakjes klaar voor mensen die dat nodig hebben. (Op de heen weg lagen er plattegronden van het eiland en nu dus zakken! )

Na een half uur varen worden de golven zo’n 3 meter hoog en kost het de bemanning moeite om steeds op koers te blijven. Dat duurt zo’n 3 kwartier en dan wordt het voor Renée net op tijd gelukkig iets minder. Uiteindelijk duurt de reis iets langer dan de heenweg en ik ben blij dat we weer  vaste grond onder de voeten hebben.

In Kokinia  is volgens de kaart een camping en dat is mooi tussen Githio en Modemvasia , waar we toch nog heen willen. De weg binnendoor langs de kust is erg mooi. Helaas, helaas ook deze camping is opgeheven. Alleen een enorm, nogal roestig bord geeft aan waar de ingang geweest is.

Er zit niets anders op dan doorrijden naar Githio. De camping daar kennen we van 2 jaar geleden. Nu maar hopen dat er plaats is, want het was toen wel persen. Vooral Thomas gaat uit zijn dak als we nu weer mis zouden zitten. De Griekse goden voelen dat haarscherp aan en we worden heel vriendelijk ontvangen en vinden bovendien nog een ruime plaats waar we veel schaduw kunnen creëren of die door bomen gemaakt wordt. Zo werd het toch nog een leuke dag!!

 

Donderdag 23 juli


Na al het gedoe op Kythira zijn wij bejaarden wel aan een rustdag toe! We rommelen wat om de tent, doen de was en gaan nog even in het dorp kijken. Ook proberen we het gratis internet uit bij de bar van de camping. Dat lukt helaas van geen kanten. We begrijpen dat het per dag verschillend is en het ligt dus niet aan ons.

 

Vrijdag 24 juli


’s Nachts is het hier zo ‘koud’ dat we in de slaapzak moeten slapen. Wel lekker, want je wordt niet wakker van de hitte. Thomas gaat 7.00 uur alweer op het terras bij de bar proberen of hij op internet kan. Deze keer lukt het wel. Alleen omdat het hier een uur later is dan in Nederland heeft het geen zin om te skypen met Sharon Thal. Die ligt vast nog lekker op één oor!

Vandaag staat de grot Vlychada in Pyrgos  Dirou op het programma. Het is er echt weer voor. Op de radio horen we dat het in Griekenland 43 graden is. Dat is wat overdreven, maar 42 komt dicht in de buurt.

In de grot is het tussen 16 en 19 graden lekker koel! De tocht op de scooter ernaartoe is ook lekker. We moeten over een berg van zo’n 1000 m. hoogte naar de andere kant van de vinger Mani. Boven in de berg is de wind op de heenweg nog lekker koel, maar op de terugweg heet op je lijf.

De grot varen we in op een roeiboot voor 10 personen. De beste plaats voorin is voor mijn reisleider Thomas. Leuk voor de foto’s, zonder een hoofd van een mede passagier erop. Ook ik zit heel goed schuin achter hem met niemand voor me. Heel raar is dat er niemand wat zegt onderweg. Eén keer geeft de man die de boot voort duwt aan dat we nu vooral naar links moeten kijken en één keer zegt hij dat we moeten bukken om ons hoofd niet te stoten. In de grot zijn veel lampen waardoor je  prachtige kleuren ziet. Allerlei stalactieten en stalagmieten passeren we. De een heel groot en de ander juist heel klein. Na 25 min. in doodse stilte varen moeten we ineens ons zwemvest inleveren en uitstappen. Als wij als laatsten van de boot komen gooit de man de zwemvesten terug in de boot en vaart weg! Daar staan we dan met 10 mensen op de kant! Nu is het niet zo moeilijk, want er is maar één weg naar de uitgang. We nemen er rustig de tijd voor en maken nog verschillende foto’s.

Dan zijn ook wij bij de uitgang. De warmte komt als een muur op ons af, maar went ook weer snel. Via  Areopoli  waar we even rond kijken rijden we weer terug. Al met al een leuke dagtocht.

Terug op de camping proberen we eind van de middag nog een keer te skypen en nu lukt het zonder problemen.

 

Zaterdag 25 juli


Het is inderdaad erg warm. De radio en de mensen hier zeggen dat het 43 graden wordt en dat haalt de thermometer in de schaduw bijna!

We gaan eerst maar eens proberen of we een schaduwdoek kunnen kopen die je over alles heen legt en die de zon eruit filtert. Op een paar km. van de camping is een uitdragerij van meubels en ook wat camping artikelen. We hebben geluk! Er is nog één stuk doek van 5 x 2.5 meter te koop.

We gaan gelijk terug naar de camping om het over de luifel te hangen zodat de auto waar de koelkast instaat in de schaduw blijft. Onze Duitse buren willen gelijk weten waar we het gekocht hebben.

Als het voorlopig vast zit gaan we naar Gythio om boodschappen te doen. In een zijstraatje van de winkelstraat zijn twee kleine winkeltjes. Eén met tassen, waar Thomas een kleine schoudertas voor zichzelf koopt zodat hij met z’n eigen telefoon, portemonnee en bril kan sjouwen. Het andere winkeltje verkoopt kleding. Er hangt een leuke koele jurk in verschillende kleuren aan een rek en ik mag best even passen. De jurk is zo lekker koel t.o.v. een hemd met korte broek dat ik hem gelijk aan hou. Terug op de camping doen we niets meer. We zitten op het strand onder een parasol of zwemmen even, maar zelfs de zee is iets te warm!

 

Zondag 26 juli


Ook vandaag wordt het weer een warme dag. Toch gaan we na het ontbijt op pad, want de hele dag zeggen dat het zo heet is wordt  het niet koeler van! Bovendien horen we dat het in Nederland steeds regent en maar af en toe de zon schijnt, dus waar zeuren we over!

Op de scooter maak je een beetje wind en die is ’s morgens nog aangenaam. We gaan kijken of we de rit kunnen maken zoals we hem voorgesteld hebben. We rijden naar het zuiden  naar Kotronas. Daar drinken we frappé in de schaduw van een terras met uitzicht op zee. Het is nog niet zo heet dat we niet verder willen, dus gaan we door naar het zuiden. Bij de plaats Lagia is het even zoeken en vragen of we de goede weg hebben naar de andere kant van de vinger om dan weer naar het noorden terug te rijden. Onderweg zien we veel van de bijzondere bouw van de huizen hier op de Mani. Het zijn allemaal hele rechte, soms vierkante gebouwen gemaakt van natuursteen en allemaal hebben ze torentjes alsof het kastelen zijn. Er is veel nieuw gebouwd, maar vooral de oude,misschien wel honderden jaren oude stadjes zijn een plaatje om te zien! We maken erg veel foto’s.

In de plaats Allika zijn we aan de andere kant en daarvandaan rijden we weer naar het noorden. Je ziet nu toch wel steeds meer toeristen; vooral Fransen.

In Areopoli is het de hoogste tijd voor de lunch. Eén van de restaurants heeft de kippen en lammetjes al aan het spit. Het ruikt erg lekker en in de schaduw met een ventilator die ook een beetje water sproeit is het goed uit te houden. De souflaki is erg lekker en op het plein gebeurt van alles. We hebben veel te kijken en te lachen. Na anderhalf uur gaan we toch maar weer op pad voor het laatste stuk terug. We moeten de berg weer over en de wind schroeit af en toe langs je lijf.

Gelukkig kunnen we op de camping bij de bar in de schaduw in de wind zitten om dit verhaal te schrijven en te proberen op internet te komen. Dat laatste lukt niet van harte, maar gaat uiteindelijk

toch.

 

 

Maandag 27 juli


Een prima dag om naar Monemvasia te gaan. Het is wel een heel eind op de scooter. We rijden over de 71 km. 1 uur en 3 kwartier. Het waait steeds harder en af en toe heeft Thomas moeite om de scooter op de weg te houden. Op een terras aan de haven drinken we eerst koffie. Omdat ze er niets “bij hebben” halen we dat zelf bij de bakker. Dat is in Griekenland geen probleem.

Monemvasia is een rots verbonden door een dam met het vaste land waar vroeger een stad op gebouwd is. Er zijn verschillende overheersers geweest en al naar gelang hun geloof werd de kerk veranderd in een moskee en weer terug in een kerk. Van de verschillende tijden zijn nog restanten over. Er is enorm gerestaureerd en nu kun je in kleine kamertjes die hotel geworden zijn overnachten. Natuurlijk ontbreken ook de nodige eetgelegenheden en souvenirs winkeltjes niet.

Dat alles zit in de zogenaamde beneden stad, maar veel mooier is de authentieke bovenstad met de beroemde kerk. Het is een hele klim om er te komen over spiegelgladde keien, maar absoluut de moeite waard. Jammer dat het stormt, je moet boven bij de kerk zelfs je bandana vasthouden, anders waait hij af!

Wanneer we alles goed bekeken hebben wordt het tijd om terug te gaan. Onderweg stoppen we in Vlachiotis waar we bij de bakker  eindelijk mijn eerste spinazie pasteitje kunnen kopen. Het is niet goed voor de lijn, staat stijf van de knoflook, maar lekker! Thomas waagt zich er niet aan; er zit ook kaas in. Maar voor hem is er een niet te versmaden chocolade broodje. We zoeken een stoeprandje in de schaduw en samen met de meegenomen fles water is het een prima lunch op Griekse tijd.(15.00 uur) daarna rijden we terug naar de camping. Mijn billen zijn blij als ze weer een gewone stoel voelen, maar het was het absoluut waard.

 

Dinsdag 28 juli


We houden maar weer eens een opruim- en schoonmaak dag. Morgen willen we vertrekken en dan moet de scooter er toch weer bij passen in de auto. Wonderlijk dat dat na een paar dagen nooit meer kan! We doen de hele dag over alle huishoudelijke klusjes en natuurlijk moeten we tussendoor steeds rusten en veel water drinken. En niet te vergeten regelmatig proosten op Opa’s verjaardag.

Dat doen we met koffie, water, ouzo en wijn!

 

Woensdag 29 juli


7.15 uur rijden we al van de camping af via Sparta naar Tripoli. Een mooie, maar bochtige weg. Bij Tripoli begint de snelweg naar Athene. Dat schiet lekker op. We hebben zo langzamerhand best trek in koffie en op de snelweg zijn maar weinig mogelijkheden. Als we een restaurant aangegeven zien staan gaan we er heen. In een splinternieuw gebouw is de keus uit een Pizzeria, een Goodies en een koffiebar achtig iets met lekkere gebakjes in de vitrine. We kiezen vast iets uit en wanneer we op de vraag meenemen of hier opeten zeggen dat we het hier willen eten wordt gezegd dat we moeten gaan zitten, want het is een  restaurant met bediening. Ja, ja! “Mijn collega komt zo bij u “is het meer. Wij zijn de enige klant met een bestelling, achter de toonbank lopen 5 dames, alleen weten ze zelf nog niet wie de collega is die zo bij ons komt. Na 10 min. worden de twee gebakjes heel chagrijnig neergezet. Intussen hebben we al bedacht dat we de koffie beter kunnen overslaan. We rekenen maar gelijk af, het is toch nog wel een stukje rijden vandaag!

Bij Elefsina moeten we van de snelweg af naar het noorden naar Thiva. Een mooie, maar heel erg bochtige weg. Af en toe rijdt er een vrachtwagen voor ons en passeren is af en toe mogelijk. Na nog een klein stukje snelweg gaan we bij Chalkida het eiland Evia op. En nu maar hopen dat de camping die we uitgezocht hebben in de buurt van Eretria nog bestaat. Deze keer hebben we geluk!

Alleen nu komt ons volgende probleem. De auto is samen met de daktent  ongeveer 3.80 m. hoog.

De hele camping is overkapt met zonwerende doeken die max.3.60 hoog hangen. We proberen verschillende plaatsen; sommige plaatsen zijn wel een wat hoger, maar het lukt niet. Wel zien we aan de strandkant (kiezelzand) tussen twee palmbomen een plaats die zou passen. Het is geen officiële plek, maar de bomen geven genoeg schaduw en we hebben altijd nog een parasol. Na wat heen en weer schuiven lukt het om de auto zo neer te zetten dat het past en nu hebben we eigenlijk de mooiste plaats van iedereen! We staan tussen twee palmbomen op nog geen drie meter van de zee!

Dat we de mooiste plaats hebben merken we ook aan de verschillende mensen (toevallig Nederlanders) die ons dat allemaal komen vertellen. “Wij mochten daar niet staan” horen we regelmatig, maar ja, “wij pasten niet op de andere plaatsen”is ons antwoord dan.

’s Avond als het gaat schemeren en later donker wordt is het helemaal een sprookje met alle lichten aan de overkant van de baai. Voorlopig maar even niet bewegen!

 

Donderdag 30 juli


Eerst maar eens het vlakbij gelegen plaatsje Eretria bekijken. Het ligt op anderhalve km. dus zijn we er zo. Langs de boulevard zijn allerlei eetgelegenheden en je merkt aan de winkels dat het echt een toeristenstad is. Veel mensen die in Athene wonen hebben hier een plek op de camping of een vakantiehuis. Je kunt in 20 min. overvaren met een pont en dan zit je nog 45 km. van hartje Athene af. Het zal in het weekend wel wat drukker worden. Nu staan de meeste caravans leeg op de camping. We horen van Zorbas; een enthousiaste man van een souvenirs winkel dat het deze week de hele week feest is ter nagedachtenis aan een held die kennelijk de stad bevrijd heeft lang geleden. De feestweek moet zondagavond afgesloten worden met een boot die in de haven met dynamiet opgeblazen gaat worden. Dat zal een feest worden!

Alle voorgaande jaren heb ik een collectie opgebouwd van een armband, oorbellen en een ring met de beroemde meandros vorm. Nu zou ik de set compleet willen maken met een bijpassende ketting.

Er zijn een aantal juweliers in de stad, maar het lukt niet om een passende ketting te vinden.

Gelukkig hebben we nog bijna twee weken, dus ik kan nog rustig verder zoeken.

 

Vrijdag 31 juli


Bij Chaldika zijn we het eiland opgekomen en dat zag er in het voorbij gaan erg leuk uit. We willen de stad eens rustig bekijken. Het is ongeveer 22 km. terug rijden op de scooter, maar met een beetje wind is dat geen straf. We komen weer langs de markt die kennelijk permanent is, maar rijden eerst door naar de haven en het erbij liggende winkelgebied. De scooter zetten we in de schaduw neer op een pleintje met banken. Een man op een bankje vraagt waar we vandaan komen en of we helemaal op de scooter uit Nederland komen. (Nee dus)

Het winkelgebied is redelijk groot, dus moet het mogelijk zijn een juwelier te vinden voor een ketting.

Juweliers zijn er genoeg! Alleen niemand verkoopt de meandros vorm. Ze vertellen allemaal dat zij voor de lokale bevolking en niet voor de toerist zijn, dus dat de kans groter is om in Athene rond te kijken. (En we zijn zeker bij acht a tien juweliers geweest!)

We geven de strijd op en gaan lekker koffie drinken. We komen in een lounchbar terecht waar “gouden” stoelen staan, enorme tronen en banken met een hemeltje erboven. De frappé is uitstekend! Nu wordt het tijd voor de markt. We rijden een stukje terug en kunnen de scooter weer makkelijk kwijt. De markt is niet af te zien zo groot en hoe al die mensen hiervan kunnen leven??

Voor de klant heel handig staan de verschillende branches in de buurt van elkaar. Beddengoed, tassen , schoenen, gereedschap , lingerie, speelgoed en keukengerei, alles heeft een eigen straat met 2 of 3 producten

Ook is er een straat met zigeuners die kleden verkopen, een straat met Afrikanen en een straat met Aziaten. Zij verkopen vooral veel nagemaakte “grote merken”.(T shirts. Geurtjes, tassen etc.)

Iedereen gunt het zichzelf, maar ook zijn buurman om iets te verkopen.

Op de markt iets eten durven we toch niet goed aan, dus halen we bij een bakker een paar koeken.

We hebben het wel gezien zo langzamerhand. We gaan terug naar de camping. Daar zitten we net als onze achterbuurvrouw aankomt. Zij is er duidelijk niet blij mee dat we schuin voor haar staan. Het is natuurlijk ook geen officiële plek, maar ja, wel de enige waar we qua hoogte passen.

Zij kan nu nog wel recht voor haar de zee zien, maar schuin naar links kan ze nu niet meer controleren of de veerboot wel op tijd vaart. Jammer voor haar. Ze is kennelijk zo boos dat ze weigert te kijken of te groeten. We vinden het jammer voor haar, maar kunnen er ook niets aan doen.

 

 

 

Zaterdag 1 augustus


De andere kant van af de camping moet ook mooi zijn. We hebben gehoord van Zorbas dat  Kalamos heel mooi moet zijn. De weg erheen is aanvankelijk heel druk en we worden bijna van de scooter gereden bij een afslag waar wij rechtdoor gaan en een vrouw in een auto rechtsaf. Eerst toetert ze naar ons, dan komt ze naast ons rijden en ineens gaat ze rechtsaf. We hebben het aan de snelle reactie van Thomas te danken dat we niet ondersteboven gereden worden. De andere weggebruikers maken gabaren en roepen van alles naar de vrouw. Zij kijkt niet op of om en is weg!

We rijden verder en na een poosje wordt het wat rustiger op de weg. We zien en ruiken dat hier niet zo lang geleden brand geweest is. Hele stukken  zijn zwart geblakerd en heel bijzonder, soms ineens een veld met meloenen niet. Zouden ze dat nat gehouden hebben?

We komen bij Kalamos en dat blijkt een strand in een baai te zijn. Wij dachten dat het een plaats was. Het laatste stuk gaat stijl naar beneden en het lijkt wel ‘the place to be” voor de Grieken. De parkeerplaatsen staan overvol, maar met de scooter rijden we tot aan het strand. Er is ook hier een gezellige koffiebar met uitzicht op het strand waar veel mensen moeite hebben om hun parasol  heel te houden bij de soms heftige windvlagen. Omdat er verder niets te bekijken is gaan we weer terug naar de camping. Daar is de achter buurvrouw nog steeds niet van plan om te groeten, terwijl haar buurman uitgebreid zwaait naar ons. Zij heeft kennelijk een probleem, wij niet!

 

Zondag 2 augustus


Het lijkt wel of het in het weekend  deze vakantie steeds extra warm is. Er staat geen zuchtje wind en ’s morgens vroeg is het al weer 37 graden. Gelukkig kunnen we er allebei goed tegen, maar overal zie je mensen een beetje lamlendig in een stoel hangen of in het water dobberen. De achterbuurvrouw kiest ervoor de hele dag in haar caravan te zitten. Pas ’s avonds laat komt ze eruit.

In Eretria is een klein museum waar ook een mozaïek huis bij hoort. Er zijn de laatste 12 jaar door Zwitserse archeologen opgravingen gedaan en het resultaat daarvan staat nu in 2 zalen tentoongesteld. Het bijzondere voor ons is dat alles in het Grieks en in het Frans beschreven wordt. Het is ons ook opgevallen dat je hier wanneer je nog niets gezegd hebt in het Frans aangesproken wordt. Pas wanneer je zelf Engels spreekt stappen ze over op die taal. We krijgen een plattegrond waarop we kunnen zien waar dingen gevonden zijn en waar we nog kunnen gaan kijken. Het mozaïek huis staat bijvoorbeeld 200 m. verder een weg over. Ook is er nog een restant van een theater en een moskee. De totale route is ongeveer 4 km. wanneer je je paspoort afgeeft  krijg je de sleutel mee om naar het  mozaïek te gaan kijken. Het is inderdaad een huis waar je door het raam naar binnen kunt kijken waar op de vloer drie gekleurde mozaïeken liggen een één grijze.

We hebben niet zoveel zin om de hele route te lopen, dus brengen we de sleutel weer terug en zien uit de verte de andere bezienswaardigheden liggen.

Zoals in veel Griekse plaatsen is er op zondag een markt en het blijft leuk daar rond te kijken. Hij is niet zo groot als in Chalkida, maar daar kunnen maar weinig markten tegenop.

Dan moeten we ons opmaken voor het grote spektakel  ’s avonds! Van Zorbas weten we intussen dat het programma 21.00 uur begint, maar zoals hij vertelde kon dat nog wel eens een Grieks halfuurtje bij komen. Tegen half 10 maken we onze opwachting en er is inderdaad nog geen actie!

Er zijn veel witte plastic stoelen uitgezet op een plein richting een podium en  er staan nog hele stapels stoelen die je zelf kunt meenemen en waar je een plekje naar wens mee kunt opzoeken.

Om 22.00 uur komt er een hele stoet notabelen opgemarcheerd. Kennelijk is de burgemeester erbij, een dame die de zaak aan elkaar praat en 3 mannen in een kapiteins uniform. Verder is het ons niet duidelijk wie er nog meer belangrijk lopen te doen, maar het ziet er leuk uit.

De dame biedt de burgemeester  o.a. een fotoalbum aan in haar toespraak, en ze laat hem voor het gemak gelijk even pagina voor pagina zien! We wachten het geduldig af. Ook de burgemeester spreekt een woordje, voor ons niet te verstaan omdat we geen Grieks spreken. We klappen trouw mee als de rest het ook doet. Dan komen 14 jongelui het podium op die waarschijnlijk op het conservatorium studeren of net klaar zijn. Ze noemen zichzelf Nostos.Zij geven bijna anderhalf uur een prachtige voorstelling in wisselende bezetting en er zijn altijd wel een paar mensen die meezingen. Naarmate de show vordert  komen er bekendere nummers en het aantal meezingers en klappers groeit gestaag. Vooral achter ons zit een dame die uit volle borst meezingt, alleen iets minder zuiver dan haar voorbeeld. (Erg vals dus af en toe!) Tegen 12 uur is het programma afgelopen en lopen we met de stoet mee naar het water waar het schip van kanaries of hoe de held ook mag heten  spectaculair moet gaan ontploffen! Opvallend is hoe rustig alles gaat. Niemand staat te dringen of duwen, sommige mensen nemen ook hier weer een stoel mee naar toe en zitten ongeveer met hun voeten in de zee en de rest staat er gewoon achter. Er volgt weer een heel verhaal door de dame die alles aan elkaar praat en kennelijk vertelt ze nu de geschiedenis van de held Kanaries. Het is dat we er niets van verstaan, maar ze vertelt het heel boeiend. En dan is het eindelijk zover. In het water ligt een klein bootje met lampjes als een zeil. Erin zit iets wat tot ontploffing gebracht kan worden en in een ander bootje komt iemand aan die het vuurtje aansteekt. We zien vuur, horen een enorme knal en dan barst er een heel mooi vuurwerk los waar we vlak naast blijken te staan. Het speelt zich allemaal af in de haven waarvandaan ook de veerboot naar de overkant steeds vertrekt en de stuurman van de veerboot heeft de avond van zijn leven. Hij heeft op alle 4 de hoeken van de boot brandende fakkels, is feestelijk verlicht,draait zijn pont als een gek in het rond en laat de stoomfluit niet meer los!

Alles eindigt uiteindelijk met een enorme vuurwerkexplosie uit het bootje van Kanaries, wat daarmee ook volledig in brand staat. Einde spektakel! Heel rustig wandelt iedereen van het strand af een gaat nog iets drinken of gaat naar de kraampjes met lekkers die er staan.

Wij vinden het wel genoeg voor vandaag en gaan terug naar de camping. Daar zien we tot onze verrassing dat , ja daar is ze weer, de buurvrouw nog aan het inpakken is.(0.45 uur)

Zou ze nog weggaan?

 

Maandag 3 augustus


Ja, maar wel vanochtend 6.30 uur. Ze heeft vast niet zo’n leuk weekend gehad deze keer.

Wij gaan een dagje naar Athene. We varen over en een uur later zijn we bij camping Kifisia. Daar mogen  we de scooter stallen en kunnen we met de bus en metro naar hartje stad. Jammer dat ze net nu 2 haltes van de metro eruit gehaald hebben voor onderhoud. Nu moeten we dat stuk met de vervangende bus en die staat lekker vast in de file. Over de totale reis doen we nu 3 uur. Maar je ziet onderweg wel wat. In een warenhuis, vergelijkbaar met de Bijenkorf ,drinken we op de achtste etage koffie met uitzicht op de Acropolis. Wie heeft dat op maandagmorgen!

We lopen daarna de Plakka in en de eerste de beste juwelier kunnen we natuurlijk niet voorbij zonder even te kijken voor een ketting. We worden vriendelijk ontvangen door Yannis en zijn neef. Alle twee speken ze uitstekend Engels en de neef blijkt geschiedenis te studeren, eerst in Amerika en Canada en nu wil hij graag zijn master in Utrecht gaan doen. Yannis doet zijn uiterste best om een ketting te vinden die past bij de armband, ring en oorbellen die ik al heb. Hij luistert goed naar de omschrijving ervan en komt met een mooi collier in geel en wit goud die er prima bij past. Na wat heen en weer gepraat wordt hij het met Thomas ook eens over de prijs en zo eindigt de zoektocht heel snel. Tijd voor een ouzo in ons favorieten likeur en wijn winkeltje. Het is even zoeken maar op een gegeven moment herkennen we weer waar we precies zijn en vinden we het snel. Ouzo op een lege maag is niet verstandig en de eigenares raadt ons een combinatie van Kalamata olijven met Parmezaanse kaas aan. Heel erg lekker!

We wandelen nog wat verder door de stad, vinden voor Sharon Thal een aardigheidje en dan wordt het tijd om naar huis te gaan. Tenslotte hebben we misschien wel weer 3 uur nodig) In de haven van Oropou hebben we net tijd om moten vis te kopen voor we weer aan boord gaan. Zo rustig als de Grieken zijn bij een festival, zo zenuwachtig en gehaast zijn ze om aan boord te komen. (Er gaan 3 ponten per uur!!!) Als je niet oppast worden we aangereden en er wordt veel geschreeuwd naar ons en naar elkaar. Wij wachten het maar rustig af,er is plaats genoeg aan boord.

De vis smaakt uitstekend na zo’n lange dag!

 

Dinsdag 4 augustus.


Het wordt tijd om ons te beraden over wat we met de laatste week gaan doen. Blijven we hier, gaan we naar de noordkant van Evia, gaan we ergens anders heen?

De noord kant heeft volgens de Trotter niet zoveel te bieden en het is een enorme slingerweg erheen. Dat valt voor ons af. Eigenlijk willen we best hier blijven, maar we hadden voor 1 week besproken en met onze vriendin achter ons…………..

Bij de receptie blijkt het geen enkel probleem om tot zondag te blijven. Over de achter buurvrouw wordt wel even gesproken onderling,maar we kunnen blijven.

Het wordt ook tijd om de laatste dagen in het dagboek te vermelden, want dat is er een beetje bij ingeschoten. Terwijl Renée daarmee aan de slag gaat leent Thomas van de vriendelijke achterbuurman een 1 pers. kano. Als een vorst (met een gebogen houding)  komt hij een paar keer voorbij varen. Natuurlijk wordt dit op de gevoelige plaat vastgelegd!

En dan ontkomen we er echt niet meer aan. Al jaren knipoogt Thomas naar een opblaasbare kano. Hij gaat op jacht en komt terug met de boodschap dat we er voor naar Chalkida moeten. Toch maar even gaan kijken. En we treffen het. Na enig zoeken komen we in het begin van de stad een winkel tegen waar toevallig (!) deze week de opblaasbare kano’s in de aanbieding zijn. Er wordt iemand geroepen die ook engels spreekt en al gauw wordt de koop van kano, peddels en pomp beklonken met een glaasje koud water. Nu moeten we nog zien alles thuis te krijgen op de scooter. Het is toch ruim 20 km. De kano past tussen de benen van Thomas, de pomp in de koffer en Renée mag de peddels onder haar arm nemen. Eigenlijk moesten we ook nog water kopen, maar dat moet maar even wachten tot eind van de middag. Thuis gekomen gaat de kano gelijk aan de elektrische luchtpomp die op 12 volt van de auto gaat. Het lukt aardig, alleen is na een poosje de accu bijna leeg!de hele week branden er al lampen in de stilstaande auto en dat eist nu zijn tol.

Niet getreurd; we hebben een acculader bij ons. Het duurt maar 24 uur en dan is de accu weer ok! Gelukkig hadden we toch geen plannen om weg te gaan. Wanneer de kano opgepompt is gaan we het maar eens proberen. Dat valt nog niet mee op zee! We draaien verschillende pirouettes en denken dat de boot toch nog niet vol genoeg geblazen is. Dus eerst terug naar de kant. Als er meer lucht in zit gaat het inderdaad al wat beter, maar nu komt er steeds meer wind. Morgen nog maar eens proberen.

Van Zorbas (de lopende informatiegids uit de souvenirwinkel) waar we later langs gaan horen we hoe het verhaal van Constantinos Kanaries nou eigenlijk in elkaar zit. In 1820 werden de mensen van Evia weer dwars gezeten door de Turken en Constantinos zag ongezien kans om dynamiet aan het schip van de Turken vast te maken. De ontploffing die volgde betekende de bevrijding van de Grieken en dat wordt nog ieder jaar herdacht met een feestweek eindigend met de ontploffing van een boot en vuurwerk op zondagavond.

Weer een stukje geschiedenis geleerd.

Voor we weggaan krijgen we van zijn vrouw nog een zak met onbespoten tomaten en paprika’s mee. Zij had het ook weer van iemand gekregen en het was veel te veel om op te krijgen.

 

Woensdag 5 augustus


De wind is weer gaan liggen, dus gaan we de kano nog een keer proberen. We zwabberen over het water van links naar rechts en maken weer de nodige onbedoelde pirouetten. Na de koffie gaat het al iets beter, maar zoals voorspeld trekt de wind weer aan, dus houden we er weer mee op.

 

Tot onze verbazing zijn ineens onze achterburen weer aanwezig. Waarschijnlijk dachten ze dat wij weg waren, want onze week was om. Ze zijn nog steeds niet blij met ons en laten dat merken door ons compleet te negeren.

 

Zorbas heeft ons ook aangeraden naar Theologos te gaan, een klein dorp in de bergen waar een stukje verder ook een kerk moet staan waar een bron met geneeskrachtig water is en waar ook een waterval in de buurt moet zijn. We gaan op pad en het is nogal zoeken naar de juiste weg! De wegbewijzering staat alleen in het Grieks. Na een paar keer vragen komen we er met een omweg toch terecht. Het is een hele klim naar boven en we hebben niet al te veel benzine meer en natuurlijk is er nu nergens een pomp te bekennen. We vinden de kerk en de waterval niet en omdat het nu toch echt tijd wordt dat we gaan tanken, rijden we terug naar het dorp beneden.

Op de camping komt  een Griek waar we al een paar keer mee gepraat hebben naar ons toe met een klein flesje rosé. Zijn vrouw heeft te maken met het verbouwen van  wijn of het verkopen van wijn en wij krijgen dit om te proeven.  Als hij hoort dat we a.s zondag naar camping  Istmea Beach  willen gaan belt hij zijn vriend en eigenaar van de camping op en reserveert een plaats voor ons. (Zo kan het ook buurvrouw!)

 

Donderdag 6 augustus


Tegen de ochtend is het  behoorlijk gaan waaien en er is volop bewolking. Geen weer voor een kanotochtje. We gaan nog een dag naar Athene. Aan de overkant begint het zelfs een beetje te regenen en bij een Lidl waar we op dat moment langskomen kopen we een sportjack om droog te blijven en om niet zo koud te worden. Het is afgekoeld in de regen naar 27 graden en we hebben het koud!! Gelukkig is het snel droog. Wel is de weg spiegelglad en onderweg komen we langs een omgeslagen vrachtauto die dwars over de weg ligt. Op de scooter kunnen we er langs, al het tegemoet komende verkeer staat in een file. Het zijn vooral vrachtwagens en voor zover het lukt op de smalle weg proberen zij te keren, want voorlopig is er geen doorkomen aan.

We rijden nu rechtstreeks naar het begin van de metro en stappen bij het grote overdekte winkelcentrum uit. In het winkelcentrum is het lekker koel en we bekijken alles op ons gemak. Dan is er nog best tijd om een stukje verder te gaan en van de week hebben we nog een heel winkel gebied gezien toen we er met de bus doorheen reden tussen de twee metrohaltes in waar aan het spoor gewerkt wordt. Waar we geen rekening mee gehouden hebben is dat veel winkels tussen 14.00 en 15.00 uur dicht gaan voor de middagpauze. En natuurlijk komen we precies in die periode aan. Wanneer het meeste dicht is gaan we toch maar weer terug met de bus naar het metrostation. We zitten heel luxe met zijn tweeën in de bus tot het volgende metrostation dat nog dicht is. Daar stappen twee mensen in en zo worden we met 4 personen door Athene gereden. Omdat het vervangend vervoer is stoppen we bij geen enkele halte en omdat het nu geen spitsuur is zijn we er snel. Terug bij de scooter gaan we eerst maar eens lunchen; het is al weer 15.30 uur. De terugreis verloopt daarna vlot en de zon schijnt ook al weer volop.

 

Vrijdag 7 augustus


Prima weer om te gaan varen met de kano! Het lukt steeds beter om ongeveer rechtuit te varen, vooral als Renée “niets doet”en het roeien aan Thomas overlaat. We hebben het er met een koffie breek de hele ochtend druk mee! Dan komt er toch weer teveel wind.

Wat ook heel bijzonder is  aan dit stukje Egeïsche zee is dat ’s middags tussen twee en drie uur de stroming van het water van de ene naar de andere kant gaat. Tot nu toe heeft nog geen enkele geleerde  er een verklaring voor kunnen vinden! Wij ook niet, maar het is wel bizar! Je kunt hier dus altijd met de stroom mee varen, ’s morgens heen en na drie uur terug!

 

Zaterdag  8 augustus


We gaan toch nog een keer op pad om Steni te vinden. We tanken eerst en weten welke afslag we moeten hebben. De scooter heeft er een hele hijs aan. We komen op 500 m. boven zee niveau. Onderweg rijden we bijna over een overstekende schildpad heen! Nadat we foto’s van het dier gemaakt hebben zet Thomas hem netjes aan de kant van de weg. Als we boven zijn slingert de weg stijgend en dalend door de bergen. Theologos stelt niet zo heel veel voor, maar de weg daarna door een landbouw gebied met olijfboomgaarden en hooi velden is heel mooi. Zo af en toe staat er een verdwaald huis, of een huis in aanbouw en kennelijk was het geld op.

Dat lijkt in ieder geval zo omdat de bouw stil ligt. Dan komen we eerst in beneden Steni waar een bakker is. Daar vragen we de weg naar Steni en dat blijkt nog ongeveer drie km. te zijn. Tot onze verbazing is er een fietspad naast de weg! En dat terwijl er hier af en toe een auto passeert. Er is een officieel bord en echt een stukje weg apart. Wanneer je dan bedenkt dat de weg naar boven af en toe een stukje asfalt mist en je op een soort verhard grind rijdt is dit toch echt heel  geweldig!!

Dan komen we in Steni. Er is een straat waar verschillende restaurantjes en koffiehuizen naast elkaar zijn. Op de verschillende terrassen zitten groepjes mannen bij elkaar koffie te drinken. Voor een terras staat de groenteman en die heeft  al door klandizie. Heel rustig komen de dorpelingen aan slenteren, kiezen uit wat ze nodig hebben en wandelen weer rustig terug. De auto met een schoenenverkoper is net klaar en rijdt weg als wij op het terras gaan zitten. We moeten wel eerst zelf een stoel van een stapel halen, want zover was de waard nog niet.

Op het terras zitten ook een paar oudere vrouwen gezellig bij elkaar en iedereen die langs komt groet of maakt een praatje of komt erbij zitten. De koffie die we besteld hebben blijkt Turkse koffie met veel suiker te zijn. (Gelukkig zit er een groot glas water bij om de smaak een beetje weg te spoelen.) Dan blijkt waar alle dames op zitten te wachten: de kippenboer komt langs! De net aangekomen dames gaan eerst naar hem voor ze hun gesprek afmaken. Stel je voor dat hij weggaat voor ze hun inkopen gedaan hebben!

Wij gaan op zoek naar de waterval die hier ook ergens moet zijn. We vinden wel het voetpad ernaartoe, maar dat is geblokkeerd. Helaas zullen we de waterval dus niet zien.

Terug op de camping treffen we voorbereidingen voor ons vertrek morgen. We eten ’s avonds op het terras van de camping. Wij zijn 20.45 uur de eerste gasten, maar vanaf 21.30 uur komen er meer mensen. Het eten is goed en vooral erg veel. Geen wonder dat er zoveel dikke Grieken zijn.

 

Zondag 9 augustus


Rond 8.00 uur staan we weer start klaar. Dimitris komt gedag zeggen en denkt dat we ongeveer 3 uur reistijd nodig hebben. We zullen zien.

Wanneer we gaan afrekenen blijkt dat Dimitris een flinke korting voor ons bedongen heeft.

(Zou de achterbuurvrouw dat weten? We hebben haar niet meer gezien sinds ze ons uitgebreid bestudeerde toen we gisteren aan het inpakken waren.)

We gaan ook nog even langs Kostos om gedag te zeggen en een kaartje met het adres van onze website te geven. De veerboot staat op punt van vertrek en onze auto staat nog niet op de plaats of we varen al. Als we 9.00 uur in Oropou zijn staat daar al een flinke rij auto’s te wachten die naar Evia willen. De reis gaat snel en 11.00 uur zijn we op camping Isthmia Beach. Daar moeten we een handtekening zetten op een papier waarop staat dat we niet op gas, maar ook niet elektrisch mogen koken bij de auto. Dat mag alleen in de keukens die op het terrein staan. Dat je niet op een open vuur mag barbecueën begrijpen we met oog op brand gevaar, maar dit gaat wel heel ver! Hoe zal dat zijn vanavond als iedereen van dezelfde keukens gebruik moet maken?

Het gekke is wel dat er geen rookverbod is en er zijn maar weinig Grieken die niet roken. Hun peuk gooien ze vaak zomaar weg, zonder eerst uit te maken.

 

Maandag 10 augustus

Het koken lukte wel gisteren avond, maar je loopt wel heel veel heen en weer!

Tijdens het koken staat er ineens een Duitser naast ons die we anderhalf jaar geleden in Kroatië getroffen hebben. Ook hij herkent ons meteen. Het is toch wel heel toevallig dat we hem hier nu na al die tijd weer treffen! De oude camper die hij toen bij zich had heeft hij ingeruild voor een hele grote splinter nieuwe.

 

Twee jaar geleden hebben we wel op de brug over het kanaal van Corinthe gestaan, maar in de stad zijn we niet geweest. We moeten toch in de voetsporen van Paulus treden. Het eerste wat we tegen komen is een enorme kerk, helemaal gerestaureerd met alle apostelen levensgroot geschilderd op de muren. Er hangen prachtige kroonluchters, alleen jammer dat ze nu voorzien zijn van elektrisch licht.

De muren van deze kerk zijn dunner dan we normaal tegen komen en overal staan tussen de rijen stoelen aircobakken. Het is natuurlijk koeler dan buiten, maar voor een kerk best warm binnen.

Corinthe zelf is een stad met een gedeeltelijk autovrij winkelgebied. Ook hier zitten de winkels per soort bij elkaar in de buurt. Handig als je iets speciaals zoekt, want je hoeft alleen maar naar de buurman wanneer de winkel van je keus niet heeft wat je wilt kopen.

Vanuit de haven kunnen we de ingang van het kanaal zien en we vinden de weg erheen. Op het moment dat wij er aankomen staat er al een lange file, want de brug over de ingang blijkt open te staan. Sommige automobilisten duurt het te lang en zij keren om. Wij rijden tot aan de brug en kijken een poosje naar de boten die uit het kanaal komen varen. Hoe lang dat nog duurt weten we niet, maar op een gegeven moment hebben we het wel gezien en we gaan terug naar de camping.

Daar zit tegenover ons een Italiaanse familie, bestaande uit oma en twee gezinnen met kinderen. Totaal zijn ze met 9 of 10 personen. Oma rookt als een ketter en houdt de hele dag alles scherp in de gaten. Ze kookt, doet kinderen onder de douche en becommentarieert iedereen die langs komt. Ze heeft ons al een paar keer gegroet en vertelt dat ze een zus heeft die al 30 jaar in Rotterdam woont. Dat schept een band en ’s avonds na het eten komt ze met een enorm stuk watermeloen met een mes er rechtop in voor ons!

 

Dinsdag 11 augustus


Op de vakantiebeurs in Utrecht hebben we de eigenaar van camping Kato Alissos getroffen. De camping ligt ongeveer 23 km. van de haven van Patras af en dat is een mooie afstand voor we morgen de boot terug naar Venetie moeten hebben. We worden hartelijk ontvangen en ook kunnen we morgen blijven staan tot we weg moeten voor de boot. Wanneer onze plek toch nodig zal  zijn kunnen we ergens anders gaan staan. (“Relax, be happy, no problem”roept Costas de eigenaar)

Op de hele camping kun je met je eigen laptop op internet, dus we praten weer eens uitgebreid bij met Sharon Thal op skype.

 

Woensdag 12 augustus


Net als op de heenweg moeten we goed nadenken wat mee moet aan boord naar onze hut. Onderweg kun je niet meer bij de auto komen als we varen. We pakken de spullen in rugzakken en hopen maar dat we niets vergeten. Het heeft geen zin om al dingen schoon of stofvrij te maken, want ook al staan we niet pal aan het strand, de camping is net als alle andere strandcampings wel stoffig. Schoonmaken moet maar wachten tot in Oostenrijk.

Tegen 17.00 uur wordt het ineens donker en we moeten haast maken om de laatste dingen nog droog in de auto te zetten. Als we net klaar zijn barst de bui met onweer los.

Er is ook een restaurant bij de camping, waar ook al voorzorgsmaatregelen genomen zijn. De tafels zijn naar een deel gesleept wat afgesloten kan worden met plastic wanden en je kunt hier op elk gewenst moment warm eten. Jammer dat we niet onder de 1000 jaar oude enorme olijfboom kunnen eten. Die olijfboom is zo groot dat het hele terras er schaduw van heeft. Er hangen grote witte bollen in die voor de verlichting zorgen. Het is een plaatje om te zien!

Dan wordt het tijd om echt weg te gaan. Wanneer we langs de receptie rijden en gaan groeten krijgen we van Kosta (de eigenaar) nog een flinke fles ouzo mee om nog eens aan hem te denken.

Door een afgesloten weg  waardoor we moeten omrijden maken we een fout en gaan de verkeerde kant de snelweg op. Natuurlijk is er voorlopig nog geen mogelijkheid te keren, maar we hebben tijd genoeg. Terug in Patras missen we waarschijnlijk in het donker de afslag naar de haven waardoor we ook nog een rondje sigt seeing in Patras hebben.

Het kantoor van Minoan is al open en na 23.00 uur moeten we min of meer voor de deur inschepen. Dat betekent dat we de tax free winkels nog kunnen bekijken en dan maar eens richting te rij wachtende auto’s gaan. Van de boot is nog niets te bekennen. 22.30  uur komt de boot pas aan en het lijkt ons haast onmogelijk dat we echt 23.59 uur vertrekken. Het schip moet eerst gelost worden,alle hutten moeten schoon, alle voorraden aangevuld, alle vuil weg , het schip moet volgetankt worden en opnieuw geladen. Het is al na middernacht als dat laden begint en dan blijkt dat elke auto, vrachtauto, camper en caravan open moet voor de militaire politie. Ze zijn op zoek naar bootvluchtelingen. Ook wij moeten alle deuren openen en met felle zaklampen wordt alles minutieus onderzocht. Wat zit in de kisten op het dak? Hebben we extra benzine voor de scooter? Wat zit in de kisten in de auto? We worden goed gekeurd en mogen aan boord. Een Nederlandse caravan moet zelfs twee keer alles open maken. Aan boord krijgen we net genoeg ruimte om de achterdeuren open te maken , maar de bijrijderskant kan niet meer open. Wanneer ze de bestuurders kant ook zo krap willen zetten doet Thomas zijn portier open en weigert om die dicht te doen, anders kan hij nergens meer uit! Een beetje nijdig loopt de man die de plaatsen indeelt weg.

We hebben nog stroom nodig en Renée gaat de hutsleutel vast halen en Thomas gaat de stroom regelen.  Vrijwel tegelijkertijd is alles in orde.

Met een ouzo in de hand omdat we die wel verdiend hebben gaan we buiten kijken hoe het laden verder gaat. Onze hut is op een  hoek op het achterschip, dus in een paar stappen kunnen we het laden goed zien. Op de kade loopt nog steeds 6 man militaire politie elke auto te inspecteren. Er moeten ook twee trailers aan boord met ieder acht schade auto’s erop. Elke auto moet voor zover dat nog kan open. In een Duitse auto wordt met veel moeite een zak gehaald met iets wat voor ons op kruiden lijkt. Er worden meer mensen bijgehaald en er is druk overleg en iedereen ruikt eraan. ER worden nog twee zakken uit de beschadigde auto gewurmd, want open kan hij niet. Uiteindelijk wordt alles teruggepropt. Loos alarm!

Maar dan is her raak! Onderuit een ruim van een vrachtwagen worden twee verstekelingen gehaald1 Er is veel geschreeuw en de twee jongens gaan er als een speer vandoor. De chauffeur moet opnieuw alles open maken en weer wordt heel goed gezocht en met felle lampen alles bekeken. Uiteindelijk mag hij toch aan boord. Het is intussen 1.30 uur en we zouden kunnen vertrekken. Dat gebeurt echter niet. Er wordt heen en weer gereden op een scooter. De militaire politie komt nog een keer terug en er wordt van alles naar elkaar geroepen.

Wanneer er weer een brommer aankomt met personeel zegt een gezin naast ons:”Kijk de pizza koerier”. De vader schreeuwt naar beneden dat hij graag een broodje giros wil. Iedere keer als het brommertje heen of weer gaat heeft hij wel een opmerking. Wij houden het 2.15 uur voor gezien en uiteindelijk vertrekken we pas 3.15 uur. Waarom het zo lang duurde heeft niemand een idee van.

 

Donderdag 13 augustus


We zijn bijna bij Corfu als we wakker worden. Daar staan enorm veel passagiers te voet al te wachten. Het schip is 3 uur te laat. Het is een invasie van mensen die aan dek een plekje zoeken omdat ze geen accommodatie hebben. Wij gaan vast ontbijten en daarna zien we kans om de stoelen uit de auto te halen, zodat we lekker buiten op het dek kunnen zitten. Van Corfu varen we naar Igomenitsa, waar heel veel personenauto’s bijgeladen worden. Het schip is tot de laatste millimeter vol, vandaar dat we zo krap neergezet werden.

Voor het eerst in al de keren dat we nu overgevaren zijn, zien we schildpadden en dolfijnen zwemmen. Ze blijven wel een meter of 30 van de boot vandaan, maar toch duidelijk herkenbaar.

 

Vrijdag 14 augustus


Als we opstaan blijkt het flink te regenen. In de ontbijtzaal is het net na 7.30 uur nog niet zo druk. We zitten er net als er een enorm onweer met lichtflitsen losbarst. Het lijkt wel of we in het hart van de bui zitten. Het is buiten gelijk weer nacht! De mensen die aan dek slapen komen druipend en wel naar binnen en in de gangen kun je bijna niet meer lopen. Ook heeft een lolbroek de nooddeuren op het dek met hutten  open gezet waardoor zoveel water naar binnen gekomen is dat de bemanning met lakens en moppen zo snel mogelijk probeert om de gangen weer begaanbaar te maken.

Het houdt op met regenen en we gaan buiten kijken hoever we zijn.

De ruim drie uur vertraging zijn niet helemaal goedgemaakt als we bij Venetië aankomen. De loods komt aan boord en het is een mooi gezicht om zo’n klein bootje “tegen”het schip geplakt te zien, waar dan de loods via een ladder aan boord klimt. De loodsboot gaat er als een speer vandoor en wij varen statig de stad in. Voor we het San Marco plein passeren  zitten we al vast aan sleepboten die het schip uiteindelijk in de haven afleveren. Er wordt omgeroepen dat we de cabine sleutel moeten inleveren en als we bij onze cabine komen kunnen we er al niet meer zelf in. Gelukkig is een paar hutten verder al iemand de bedden aan het verschonen en hij helpt ons binnen met een grijns van oor tot oor dat hij van de Maffiosi is. We pakken al onze spullen en denken via de receptie naar onze auto te lopen. Dat hebben we mis. We moeten langs de ruimte waar voetpassagiers een trap naar de uitgang hebben en daar staat het helemaal vol met passagiers met bagage. Je kunt er eigenlijk niet door. Door een beetje te duwen hier en daar en onze toegangskaart van de cabine aan een willekeurig bemanningslid te geven komen we er uiteindelijk langs en kunnen we op het autodeck komen. Nu moeten we nog zien bij onze auto te komen en dat is niet eenvoudig . De auto’s staan zo krap neer gezet dat je heel voorzichtig moet zijn om niets te beschadigen en zelf roetzwart te worden. Thomas gaat alvast naar de auto en Renée geeft dan één voor één alle bagage aan. Uiteindelijk zijn alle spullen bij de auto en hebben we ruim de tijd om alles weer op zijn plaats te leggen en zetten. Als uiteindelijk de brug open gaat zodat we eraf kunnen zijn verschillende chauffeurs nog niet aanwezig. Ook zij konden waarschijnlijk niet tussen alle voetgangers door. Zo hier en daar lukt het om een auto ergens tussenuit te manoeuvreren en wij hebben het geluk dat we daardoor ook weg kunnen.9.30 uur rijden we de kade op. Dat is anderhalf uur later dan de planning.

Via de Dolomieten rijden we binnendoor naar Oostenrijk waar we de trein van 16.50 hebben.

Dit is het einde van een geweldige vakantie ons vierde jaar achtereen naar Griekenland wij hebben er nog geen dag spijt van gehad het is zeer de moeite waard!!

 

 

 

Thomas Outdoor & Recreatie
info@thomasschoots-web.nl